‘Mijn vriend zei: “Wat heb jij ineens veel energie!”’

‘’s Ochtends piepend op de fiets naar mijn werk zitten, nooit de deur uit zonder mijn noodpuffer: jarenlang vond ik het normaal. Astma was gewoon iets dat bij me hoorde, van jongs af al. Als kind had ik vaak bronchitis en longaanvallen. Later werden die aanvallen minder, maar de benauwdheid bleef. Bij de longarts kreeg ik de diagnose ‘slecht behandelbare astma’, maar verder gebeurde er niks. Ik gebruikte mijn onderhoudsmedicijnen, maar niemand keek of het wel de juiste waren. Er werd bijna nooit iets aangepast. Tja, de arts zal het wel weten, dacht ik.’ 

Perfecte kandidaat voor biologicals

‘Na een verhuizing kreeg ik in een ander ziekenhuis opnieuw een blaastest. Mijn longfunctie bleek flink verslechterd vergeleken met een aantal jaar eerder. Dat was zo sluipenderwijs gegaan dat ik het zelf niet had gemerkt. Ik werd doorverwezen naar een speciale longarts die veel van medicijnen weet. Hij wilde eerst een duidelijker beeld krijgen van mijn astma. Er volgde een uitgebreid onderzoeksproject met bloedtesten, longtesten en een andere puffer: een foster-puffer in plaats van een inhaler. Hierdoor kwam het medicijn beter in mijn longen terecht. Daardoor had ik minder mijn noodpuffer nodig, maar verder knapte ik niet echt op.

Na een jaar testen en controles zei de arts: “Jij bent met je allergische astma eigenlijk een perfecte kandidaat voor biologicals.” (Biologicals zijn medicijnen die ontstekingen in het lichaam verminderen, waardoor klachten zoals benauwdheid bij astma minder worden, red.). Voor het eerst sinds lange tijd kreeg ik weer hoop. Gek misschien, want niet iedereen staat te springen om een medicijn dat je bij jezelf moet inspuiten. Maar ik dacht altijd dat er aan mijn astma niets te doen was, dus dit was goed nieuws.’ 

De eerste prikken

‘In november vorig jaar meldde ik me een beetje zenuwachtig bij de longverpleegkundige. Ze legde uit hoe de prikpen werkt: je kiest een plek op je bovenbeen of buik, haalt de dop eraf, drukt door tot je een klik hoort en dan loopt de vloeistof erin. Dat laatste voelt heel raar en is ook een beetje pijnlijk, want de vloeistof is dik. Ik werd een beetje licht in mijn hoofd. Na twee prikken, in elk been eentje, moest ik een uur blijven om te controleren op allergische reacties. Die kreeg ik gelukkig niet. Wel merkte ik meteen dat mijn neus openging, alsof ik neusspray had gebruikt.  

Na twee keer in het ziekenhuis te zijn geprikt, prik ik nu mezelf om de twee weken. Het is niet mijn favoriete bezigheid, maar het went. Ik haal de pen een halfuur van tevoren uit de koelkast, dan voelt de vloeistof minder koud.’ 

Meer energie

‘Biologicals verlichten de klachten en onderdrukken de ontsteking, maar ze genezen natuurlijk niet. Ze werken ook niet bij iedereen. Sommige mensen voelen al na de eerste week dat het iets doet, andere pas na een paar maanden. Zelf kreeg ik ruim twee weken na mijn eerste prikken het gevoel dat het beter gaat. Vooral ’s ochtends heb ik minder last. Vroeger werd ik benauwd wakker en nam ik meteen mijn medicijnen. Nu vergeet ik dat soms gewoon. 

Daarnaast hoef ik minder noodmedicijnen te gebruiken als ik bij mijn vriend ben, die katten heeft. ’s Nachts is mijn neus minder verstopt, ik hoef bijna geen neusspray meer te gebruiken. Maar ik heb vooral meer energie, waarschijnlijk doordat mijn lichaam niet meer keihard hoeft te werken om zuurstof binnen te krijgen. Mijn vriend merkte dat als eerste. “Wat heb jij ineens veel energie!” zei hij. 

Ik kon het eerst niet plaatsen, tot ik besefte: het moeten de biologicals zijn. En ook anderen merken het. Zo zei mijn vader laatst tijdens een etentje lachend: “Jeetje Anouk, wat ben je druk.” Binnenkort krijg ik weer een longfunctietest om te zien hoezeer mijn longfunctie verbeterd is.’  

Yoga en fitness

‘Geestelijk voel ik me ook sterker, ik zie dingen meer zitten. Ik kan vakanties plannen zonder dat mijn allergieën me tegenhouden, bijvoorbeeld naar stoffige landen. Zelfs hardlopen voelt nu misschien wel haalbaar. Hoe dan ook ben ik weer begonnen met yoga en fitness. Mijn houding is minder verkrampt en mijn schouders staan lager. Door mijn ontspannen houding adem ik rustiger en minder hoog.

Met de bijwerkingen valt het tot nu toe mee. Ik heb wat last van droge ogen en de prikplekken zijn gevoelig. Maar dat weegt niet op tegen wat ik ervoor terugkrijg.’

Na het interview mailde Anouk over de longfunctietest die ze moest doen. ‘Helaas was de score maar vier procent hoger dan vóór ik biologicals gebruikte. Toch was de longarts heel positief omdat ik me beter voel. Ik mocht stoppen met één van de ontstekingsremmers, maar nu ik dat heb gedaan, heb ik het idee dat ik toch weer wat benauwder ben. Op het Longforum van Longfonds las ik wel dat het redelijk normaal is dat je met biologicals eerst piekt en er daarna een soort van gemiddelde ontstaat. Ik kijk het dus nog even aan.’ 

Tekst: Annemarie van Dijk
Fotografie: Emmely van Mierlo

Dit artikel is verschenen in Longwijzer 2, 2026.