'Ik laat mijn leven niet verpesten door dat gehoest'
Ze laat haar leven er niet door verpesten. Maar wat zou Lia Timmermans (67) dolgraag weten wat nou precies de uitlokker is van haar gehoest. Dan zou ze misschien minder last hebben van die bronchiëctasieën.
'Mensen denken dat ik besmettelijk ben'
‘Het lastigste vind ik dat anderen vaak denken dat ik besmettelijk ben. Mensen lopen weleens met een boog om me heen, alsof ze bang zijn dat ik hen ga aansteken. Alleen kan dat helemaal niet, want ik heb geen griep. Dat je ook kunt hoesten om andere redenen dan griep of verkoudheid, weten veel mensen niet. En ik wil het niet steeds hoeven uitleggen.'
Doodmoe van het hoesten
De afgelopen tien jaren ben ik steeds meer gaan hoesten. Soms is dat een lichte hoest, vaak ook zijn het heel heftige hoestaanvallen waar ik doodmoe van word. Een aantal jaar geleden ben ik daarom bij een longarts geweest. Naast het hoesten zaten mijn neusbijholtes de hele tijd verstopt. Verder had ik af en toe een longontsteking waarvoor ik antibiotica en prednison kreeg. De longarts dacht aan niet-allergische, eosinofiele astma.
Uit een CT-scan bleek dat ik daarnaast een lichte vorm heb van bronchiëctasieën (BE). Bovendien ben ik overgevoelig voor de Aspergillus schimmel. Deze schimmel komt bijna overal voor en is op zich ongevaarlijk. Wat de oorzaak van het hoesten precies is, wist ik het maar. Of het nu winter is of zomer, hoesten doe ik altijd. De puffers die ik gebruik, helpen helaas niet altijd. Voor de zekerheid heb ik luchtfilters en ontvochtigers in huis. Of dat echt iets uitmaakt, weet ik niet.'
'In de natuur hoest ik nauwelijks'
'Ik kan dus niet veel meer dan goed op mijn gezondheid letten. Dat doe ik door gevarieerd te eten, geen alcohol te drinken en voldoende te bewegen. Verder prijs ik mezelf gelukkig dat ik niet benauwd ben – veel mensen met BE zijn dat wél. Ik werk nog volop in mijn webwinkel in huidverzorging, pas op mijn kleinkinderen en heb de zorg voor mijn moeder van 104.
In mijn moestuintje kweek ik zelf groenten en ik wandel lekker met de hond. In de natuur hoest ik gelukkig nauwelijks. Vorig jaar zomer wandelden mijn man en ik heerlijk in Zwitserland en dat ging prima. Ik laat mijn leven niet verpesten door dat gehoest. Er zijn genoeg mensen die iets veel ergers mankeren, zeg ik altijd maar.’
Tekst: Annemarie van Dijk
Fotografie: Emmely van Mierlo
Dit artikel is verschenen in Longwijzer 1, 2025.
Jouw verhaal telt
Wil jij je ervaring over je leven met een longziekte met ons delen? Je steekt daarmee niet alleen lotgenoten een hart onder de riem, maar je draagt ook bij aan het vergroten van de zichtbaarheid van longziektes. Daarnaast zorgen persoonlijke verhalen voor meer bewustwording bij beleidsbepalers en het verbeteren van de zorg.
