Patricia loopt opnieuw de 4Daagse: 'Nog één keer voor jou, allerliefste mama'
Vorig jaar eindigde voor Patricia elke wandeldag van de 4Daagse met een telefoontje van haar moeder. De vraag was altijd dezelfde: ‘Hoe gaat het met je, kind?’ Na afloop stond ze haar op te wachten bij de finish. Ook deze zomer loopt Patricia de 4Daagse weer. Maar dit keer blijft de telefoon stil. Haar moeder overleed afgelopen december aan de gevolgen van COPD.
‘Ik heb echt getwijfeld of ik weer mee zou doen’, vertelt Patricia. ‘Veel mensen zeiden: doe het niet, je krijgt nog zoveel verdriet te verwerken. Maar er brandde een vlammetje in mij. Ik dacht alleen maar: mam, ik wil dit écht voor jou doen. Jij kunt er niet meer bij zijn, maar ik weet zeker dat je had gewild dat ik weer zou lopen. En ik ga je opnieuw trots maken.’ Dus schreef ze zich in.
Seventiesfeest
Begin december vierde Patricia's moeder haar zeventigste verjaardag. Ze voelde zich niet fit, maar wilde haar feest koste wat kost door laten gaan. Het werd een uitbundig seventiesfeest waarvoor familie en vrienden zich hadden uitgedost in wijde broeken, kleurrijke prints en grote pruiken. ‘Er werd volop gepraat, gelachen en gedanst. Ze zat daar echt als een prinses te genieten, met in de ene hand een glas wijn en in de andere haar inhalator.’
In de dagen na het feest zette Patricia alle kaarten en cadeautjes om haar moeder heen. ‘Ze vond het prachtig om alle lieve berichten te lezen. Op Facebook bedankte ze iedereen voor de mooie dag.’
Tussen de cadeaus zat ook een bon voor een spabehandeling. Die wilde ze een paar dagen later plannen. Maar zover kwam het niet.
Onwerkelijk
De griep die haar moeder onder de leden had, werd steeds erger. Daarom werkte Patricia een dag thuis, zodat ze dichtbij haar moeder kon zijn. ‘Dat stelde haar gerust. Zo kon ik haar ook sneller helpen als dat nodig was. Die middag haalde ik nog haar antibiotica op en verving ik haar zuurstofslangen. Maar toen ik zag dat ze niet eens meer een beschuitje weg kreeg en zelfs met haar rollator nauwelijks de kracht had om naar de wc te lopen, wist ik dat het niet goed ging.
Op een gegeven moment zei ze: “Bel de huisartsenpost maar.” Dat zei ze nooit. Ik wist ook niet meer hoe ik haar moest helpen. Toen raakte ik in paniek.’
Kort nadat Patricia de huisartsenpost had gebeld, arriveerde de ambulance. Na een verneveling leek haar zuurstofgehalte weer wat te verbeteren. Heel even gloorde er hoop. ‘Maar toen ze twee stapjes moest zetten om op de brancard te gaan liggen, zag ik het aan haar ogen. Ze was er eigenlijk al niet meer.’
Op de intensive care vocht haar moeder nog korte tijd door. Patricia week geen moment van haar zijde. ‘Soms deed ze haar ogen even open als we tegen haar praatten. Ze keek wel, maar ik merkte dat ze er eigenlijk niet meer bij was. In mijn hand knijpen deed ze ook niet meer. Uiteindelijk werd besloten de behandeling niet voort te zetten. Toen ging het ineens heel snel.’
Er brandde een vlammetje in mij. Ik dacht alleen maar: mam, ik wil dit écht voor jou doen.
Lieve woorden
Patricia hield de hand van haar moeder vast tot het allerlaatste moment. ‘Ik heb alleen maar lieve woorden tegen haar gezegd: “Ik hou van jou, allerliefste en stoerste mama.” Ik hoop dat ze me nog heeft gehoord. Je ziet iemand van wie je zo veel houdt uit het leven glijden. Dat vergeet je nooit meer.’
Pas later hoorde Patricia van de longarts dat haar moeder eigenlijk al in haar reservetijd leefde. ‘Dat verjaardagsfeest, waar ze zo van heeft genoten, bleek achteraf eigenlijk een afscheid te zijn. Misschien is het maar goed dat zij dat zelf niet wist. Ze heeft niet geleden en geen pijn gehad. Dat geeft me rust.’
Mama's veerkracht
De maanden na het overlijden van Patricia's moeder waren zwaar. En dat zijn ze nog steeds. ‘Ik heb echt in een diep dal gezeten. Gelukkig heb ik ontzettend veel lieve mensen om me heen die me erdoorheen slepen.’
Patricia wordt opnieuw emotioneel als ze haar verhaal vertelt. ‘Ik denk dat dat komt doordat de 4Daagse eraan komt. Dan komt alles weer dichterbij. Toch weet ik zeker dat mama had gewild dat ik weer van het leven zou genieten. Soms voel ik me schuldig als ik leuke dingen doe. Maar dan hoor ik haar stem weer: “Ach kind, hou maar op. Ga eens genieten.”’
Dat lukt steeds een beetje beter. En dus staat Patricia deze zomer opnieuw aan de start van de 4Daagse. Voor haar moeder. En voor iedereen die leeft met een longziekte. ‘Ik heb mama's veerkracht geërfd. Die neem ik straks iedere kilometer met me mee.’
Vorig jaar vertelde Patricia waarom ze voor het eerst de Nijmeegse Vierdaagse liep voor haar moeder. Lees hier haar eerdere verhaal.