Het verhaal van Annemieke
Al meer dan tien jaar collecteert Annemieke vanuit een sterke overtuiging: we moeten in onze samenleving een beetje voor elkaar zorgen. ‘En zeg nou zelf, het kost maar paar uurtjes per jaar. Iets belangeloos doen voor een ander, dat voelt goed.’
Bekend gezicht
Annemieke komt uit Laren Gld. In dit dorp kennen veel mensen haar, onder andere van de bundel met streekverhalen “Woar bun ie der ene van?”, maar ook van ander vrijwilligerswerk. Hoewel Annemieke vindt dat alle goede doelen ertoe doen, heeft Longfonds een bijzonder plekje in haar hart.
‘Net als veel mensen heb ik iemand in mijn omgeving met een longziekte,’ vertelt ze. ‘Dat is mijn zoon. Van kinds af aan heeft hij allergisch astma. Daar kwamen ze achter toen hij op snorkelles ging. Ademen ging moeizaam, hij had weinig energie en moest veel hoesten. Bij mij ging meteen een belletje rinkelen. Ik voelde: dit is niet goed.’ Bij de arts bleek inderdaad dat haar zoon een longziekte heeft. Om daar zo goed mogelijk mee om te gaan, kreeg hij het advies om consequent te puffen en vooral veel te sporten. En dat deed hij. ‘Sterker nog: hij heeft er zelfs een opleiding in afgerond’, vertelt Annemieke trots.
Mijn zoon heeft allergisch astma. Hij is fit, sport veel, en zoals bij vele longziekten zie je het niet aan hem. Maar hij moet elke dag puffen. ’s Ochtends en ’s avonds. Dat hoort bij zijn leven. Gelukkig gaat het hem meer dan goed af.
Elkaar aanvullen
Annemieke collecteert een beetje voor haar zoon, maar dat is niet haar voornaamste motivatie. ‘Ik collecteer eigenlijk voor de samenleving’, zegt ze. ‘Omdat ik geloof dat we voor elkaar moeten zorgen. Ik ben ervan overtuigd: wat de één niet kan, kan een ander misschien wel. Je hoeft het niet over te nemen, je moet elkaar aanvullen.’
Om haar visie te verduidelijken, gebruikt Annemieke daarvoor graag een beeld dat haar typeert: ‘Ik zie de samenleving als een ketting met allemaal parels. Groot of klein, haal er één uit en de hele ketting breekt. Met andere woorden: iedereen doet ertoe.’
Van collecteren naar coördineren
Na al die jaren collecteren begon het bij Annemieke te kriebelen om een stap verder te gaan. Ze wilde coördineren. Toen die rol een jaar geleden in haar dorp vrijkwam, greep ze haar kans. ‘Ik coördineer nu samen met iemand anders en dat doe ik met ontzettend veel plezier. Met mijn enthousiasme kies ik er bewust voor om de wijk zo in te delen zodat iedere collectant een prettige ervaring heeft. Daarnaast blijf ik natuurlijk ook zelf collecteren.’
Verbinding maken
Wat Annemieke zo mooi vindt aan collecteren, is het contact. Ze maakt met iedereen een praatje. Wat ze precies zegt, verschilt per persoon. ‘Het gesprek ontstaat meestal vanzelf. Als dat leidt tot een centje in de bus, dan is dat mooi meegenomen. Maar soms heeft iemand gewoon even een vriendelijk woord nodig. Dat is ook wat waard.’
‘Als de deur opengaat, is er even echte verbinding. Soms met iemand die anders bijna niemand spreekt. Dat moment alleen al is misschien wel net zo waardevol als een gift in de collectebus.’
Die gedachte probeert ze ook mee te geven aan haar kinderen. ‘Straks kan ik misschien niet meer collecteren, maar dan hoop ik dat zij het van me overnemen.’ En zo niet, dan hoopt ze met haar deelname aan deze collecte én de campagne anderen te inspireren om iets voor deze wereld te doen. Want voor Annemieke is het helder: het verschil dat je maakt begint dichterbij dan je denkt.
