Het verhaal van Annemarie en Natasja
Natasja en Annemarie kennen elkaar al jaren. Wat begon met elkaar af en toe tegenkomen in het dorp, groeide uit tot een vaste wandelafspraak. Weer of geen weer: de twee lopen steevast iedere week samen. Afzeggen? Dat gebeurt eigenlijk nooit, zeggen ze lachend. Hun wandeling is hét moment om bij te praten.
En tijdens de collecteweek? Dan verandert er maar één ding: 'Dan gaat de collectebus gewoon mee,' zegt Annemarie.
Van iets goeds doen naar iets persoonlijks
Natasja collecteert al bijna twintig jaar voor Longfonds. Annemarie doet inmiddels acht jaar mee. Zij begon meteen als coördinator, in eerste instantie vooral omdat ze graag iets goeds wilde doen. Dat het doel later ook haar eigen leven zou raken, had ze toen niet kunnen denken. Een paar jaar later kreeg ze de diagnose inspanningsastma.
Altijd moe tijdens het sporten
Annemarie was altijd sportief. Ze handbalde, liep hard en stond regelmatig in de sportschool. Toch merkte ze dat er iets niet klopte. Lange tijd dacht ze dat haar vermoeidheid gewoon bij intensief sporten hoorde. 'Ik trainde drie keer per week, speelde wedstrijden en ging ook nog naar de sportschool,' vertelt ze. 'Maar ik was al moe na de warming-up. Mijn conditie verbeterde maar niet.'
Bij de huisarts bleek uiteindelijk dat ze inspanningsastma heeft. Bij inspanning vernauwen haar longblaasjes zich juist, in plaats van dat ze verder opengaan. Om actief te blijven, gebruikt ze een inhalator. 'Ik fiets graag,' zegt ze. 'Als ik mijn pufje neem, gaat het prima. Maar als ik het vergeet, is het meteen veel zwaarder.'
Het idee dat Annemarie nu afhankelijk is van medicatie, vond ze in het begin lastig. 'Als je altijd veel hebt gesport en nooit ergens last van had, is het gek om ineens iets nodig te hebben.'
'Annemarie kan soms een beetje eigenwijs zijn,' zegt Natasja glimlachend. 'Dan vertelt ze dat ze benauwd was tijdens het fietsen, en dan vraag ik: had je je pufje wel genomen? Vaak blijkt van niet.' Annemarie lacht. 'Dat klopt, soms onderschat ik hoe snel het benauwd kan worden. Dan merk ik pas weer hoe belangrijk dat pufje eigenlijk is.'
Als ademen niet vanzelf gaat, merk je pas hoe fijn het is om gezonde longen te hebben.
Vorig jaar maakte Annemarie een flinke benauwde periode door die diepe indruk achterliet. 'Ik was kortademig, duizelig en had hoofdpijn. Ik kon de trap niet op en geen volledige zin uitspreken,' vertelt ze.
In eerste instantie dacht ze aan een zware longontsteking, maar bij de huisarts bleek dat niet zo te zijn. Omdat er ook gedacht werd aan hartritmestoornissen, werd ze doorgestuurd naar het ziekenhuis. Haar hart bleek gelukkig in orde en ze mocht weer naar huis.
Pas later begon Annemarie te vermoeden wat er aan de hand kon zijn. 'Na mijn opname las ik in de Longwijzer een artikel waarin ik mezelf heel erg herkende. Sindsdien denk ik dat het misschien om een longaanval ging.'
Dat besef veranderde haar kijk op haar gezondheid. 'Als je genoeg lucht hebt, sta je daar nooit bij stil. Maar als ademen even niet vanzelf gaat, merk je pas hoe belangrijk gezonde longen zijn.'
Stok achter de deur
Juist daarom blijft Annemarie graag in beweging, samen met Natasja. Afzeggen doen we nooit. Maar we kijken wel hoe het gaat,' vertelt ze. 'Soms lopen we vijf kilometer, soms tien. En soms moedigen we elkaar gewoon aan om tóch te gaan, ook als het weer niet meezit.' Natasja lacht: 'We zijn elkaars stok achter de deur.'
Samen iets bijdragen
Voor Annemarie en Natasja is collecteren een kleine moeite die veel kan betekenen, en bovendien leuker dan veel mensen denken. 'Sommigen verwachten dat het een beetje leuren langs de deuren is,' zegt Annemarie. 'Maar zo voelt het helemaal niet. Je maakt een praatje en komt bekenden tegen. Voor veel mensen ben je inmiddels een vertrouwd gezicht aan de deur.'
Ze hopen vooral dat, mede dankzij hun inzet, onderzoek naar longziekten kan doorgaan. 'Er zijn nog zoveel mensen die dagelijks moeite hebben met ademhalen,' zegt Annemarie. 'Het is mooi dat we daar op onze manier aan kunnen bijdragen. Als iedereen een klein beetje helpt, kun je samen veel bereiken. De lucht wordt er niet gezonder op, dus blijft het belangrijk om je in te zetten voor mensen die het nodig hebben.'
