‘Mijn zwangerschap maakt de toekomst spannend’
Aan de buitenkant zie je niets aan haar. Toch doet bij Astrid Maas (32) maar één van haar longen zijn werk, door longhypoplasie. Jarenlang dacht ze dat ze toch alles kon. Tot ze ontdekte dat luisteren naar haar lichaam belangrijker is dan altijd maar doorgaan.
‘Als kind zwom ik fanatiek. Pas toen ik daar op mijn veertiende mee stopte, merkte ik dat mijn conditie steeds slechter werd. Op de fiets naar school raakte ik steeds vaker buiten adem. Artsen constateerden dat mijn rechterlong onderontwikkeld was. Daar moest ik mee leren leven.
Maar toen ik twintig was, kon ik nog maar vier uur per dag werken. Daarna voelde ik me alsof ik een marathon had gelopen. Na uitgebreid onderzoek bleek wat er echt aan de hand was. Mijn rechterlong is in aanleg niet goed ontwikkeld. Er komt wel lucht in, maar geen bloed. Daardoor geeft die long geen zuurstof af. Dat heet longhypoplasie.'
'Het blijft zoeken naar balans'
'De longarts zei dat ik weer moest gaan bewegen. Met behulp van een fysiotherapeut bouwde ik gedurende twee jaar weer conditie en kracht op. Dat hielp enorm. Voor even kon ik weer 36 uur werken en zelfs een opleiding tot systeemtherapeut volgen.
Toch blijft het leven met één long zoeken naar balans. De ene keer voel ik me sterk en denk ik dat ik alles aankan. Dan vraag ik weer te veel van mezelf en loop ik alsnog tegen een muur op. Vorig jaar kreeg ik voor de tweede keer een burn-out. Doordat ik maar doorging, had ik roofbouw op mijn lichaam gepleegd.'
In het revalidatiecentrum leerde ik dat ik niet alsmaar fitter, sneller of sterker hoef te worden.
'In het revalidatiecentrum leerde ik dat ik niet alsmaar fitter, sneller of sterker hoef te worden. Ik ben de ruiter en mijn lichaam is het paard – daar moet ik goed voor zorgen en lief voor zijn. Het gaat erom dat ik blijf bewegen, maar wel binnen mijn eigen grenzen.
Nu ben ik zwanger van mijn eerste kind. Dat maakt de toekomst extra bijzonder, maar ook spannend. Ik kijk er enorm naar uit, maar vraag me ook af hoe mijn lichaam straks reageert op gebroken nachten en alle energie die een baby vraagt. Gelukkig heb ik een partner en familie die me ontzettend steunen.
Jouw verhaal telt
Wil jij je ervaring over je leven met een longziekte met ons delen? Je steekt daarmee niet alleen lotgenoten een hart onder de riem, maar je draagt ook bij aan het vergroten van de zichtbaarheid van longziektes. Daarnaast zorgen persoonlijke verhalen voor meer bewustwording bij beleidsbepalers en het verbeteren van de zorg.
'Mijn kijk op het leven is door mijn zwangerschap veranderd. Carrière maken vind ik niet meer zo belangrijk, het gaat nu meer om de kleine dingen. Ik kan straks misschien niet in mijn eentje met mijn kind naar een pretpark. Maar naar de speeltuin, een stukje wandelen of gewoon thuis genieten is minstens zo waardevol. Dat zijn voor mij de momenten die ertoe doen.’
Tekst: Annemarie van Dijk
Fotografie: Emmely van Mierlo
Dit artikel is verschenen in LONGwijzer 3, 2026.
