Met z'n allen voor John
‘Een stoere man met een klein hartje.’ Zo omschrijven zoon Frank en nichtje Soe John. Een familieman, chauffeur, motorrijder en bovenal een enorme grappenmaker. Afgelopen voorjaar moesten zij afscheid van hem nemen. Hij overleed aan de gevolgen van longfibrose.
In september komt de familie opnieuw samen tijdens de Dam tot Damloop en FietsClassic. Als eerbetoon aan John én om geld op te halen voor Longfonds.
Beetje kind gebleven
Als Frank over zijn vader vertelt, moet hij al snel lachen. John hield van een geintje, het liefst een beetje ondeugend en met een bloedserieus gezicht. Na het eten zei hij bijvoorbeeld dat het heerlijk was geweest, maar veel te weinig. ‘Terwijl hij zijn bord meestal helemaal niet leeg had. Dan keken mensen hem aan: meent die meneer dat nou of niet?’ Frank lacht. ‘Hij is altijd een beetje kind gebleven.’
John hield van motorrijden en jagen en was een stoere man om te zien. Maar bij zijn kleinkinderen zag Frank een heel andere kant van zijn vader. ‘Dan werd hij een heel klein mannetje. Heel emotioneel en heel gek met die meiden.’ Soe stemt meteen in. ‘Dan was hij één en al groot hartje.’
Een hoest die niet wegging
John was nog geen 1,70 meter, maar behoorlijk sterk. Als hij Frank hielp in de tuin, verbaasde zijn zoon zich soms over zijn energie. ‘Dan dacht ik: ik ben moe en jij gaat gewoon nog door. Waar haalt hij die energie vandaan?’
Lichamelijke klachten had John dan ook eigenlijk nooit. Tot hij in de zomer van 2023 last kreeg van een aanhoudend hoestje. Het hoesten bleef en verschillende onderzoeken volgden. In december kwam de diagnose: idiopathische longfibrose. De ziekte bleek progressief.
Steeds meer dingen die vroeger vanzelf gingen, kostten hem moeite. ‘Op een gegeven moment was honderd meter lopen al vermoeiend’, vertelt Frank. Dat vond hij moeilijk om te zien bij zijn vader. ‘Iemand die altijd heeft gedaan wat hij zelf wilde en heel trots was en het liefst geen hulp wilde.’
Maar klagen? Dat deed John niet snel. Soe vindt dat typerend voor haar oom. ‘Hij stond heel sterk in zijn schoenen.’ Als iets niet meer ging, gaf hij dat aan. ‘Dit lukt me niet, dit gaat niet.’ En dan was het ook klaar.
Voor elkaar klaarstaan
Toen Johns gezondheid verder achteruitging, kwam een longtransplantatie in beeld. Hij werd onderzocht, goedgekeurd en kwam op de wachtlijst. Vanaf januari lag hij in het ziekenhuis in Nieuwegein.
Ver van huis, maar zelden zonder familie om zich heen. Zijn vrouw reed meestal zes keer per week vanuit Limburg naar Nieuwegein. Ook de rest van de familie en vrienden wisselden elkaar af. Zo was er iedere dag iemand bij John. ‘We lopen niet iedere dag bij elkaar de deur plat’, vertelt Frank. ‘Maar als er iets aan de hand is, dan staan we voor elkaar klaar.’
Ondertussen bleef de familie hopen op een longtransplantatie. Rond Pasen wachtten ze nog op dat ene verlossende telefoontje. Maar Johns gezondheid verslechterde zo snel dat een transplantatie uiteindelijk niet meer mogelijk was. ‘Twee weken voor zijn overlijden hoop je nog dat het telefoontje komt. Dat ze longen voor hem hebben’, vertelt Frank. ‘Anderhalve week later is die hoop weg.’ John ging naar huis en overleed daar een paar dagen later.
Een afscheid met een lach
Het bijzondere aan Johns uitvaart was dat ook daar zijn karakter naar voren kwam. De familie stelde het afscheid zelf samen en haalde herinneringen op aan wie John was en wat hij allemaal had uitgespookt. ‘Er waren momenten waarop mensen echt in een deuk lagen’, vertelt Soe. ‘Dat schetste hem wel heel goed.’
Tijdens de uitvaart kreeg ook het eerbetoon aan John vorm. Soe vertelde over het plan om voor Longfonds mee te doen aan de Dam tot Damloop. Al snel werd het een familieactie: Soe, Max en Anne gaan hardlopen en Helga, Henk en Toby stappen op de fiets voor de FietsClassic.
De reacties waren overweldigend. Soe zette het streefbedrag in eerste instantie op duizend euro. ‘Ik dacht: dat gaan we nog lang niet halen.’ Maar binnen een week stond de teller al boven de 3.000 euro. ‘Het stroomde als een gek binnen.’
Dat de teller zo snel opliep, zegt ook iets over hoeveel mensen John kenden. Hij was jarenlang rijinstructeur in het dorp. ‘Van zijn generatie en iets ouder en jonger heeft bijna iedereen wel rijles bij John gehad’, vertelt Frank.
Voor John komt het opgehaalde geld te laat. Frank hoopt dat het voor mensen met een longziekte in de toekomst wél iets kan betekenen. ‘We krijgen John er niet meer mee terug. Maar misschien kan de volgende die het krijgt dan wel geholpen worden.’
‘Jullie zijn niet goed bij je hoofd’
Wat John zelf van deze sportieve actie zou hebben gevonden? Frank hoeft niet lang na te denken. ‘Jullie zijn niet helemaal goed bij je hoofd’, zou zijn vader waarschijnlijk hebben gezegd. Soe moet erom lachen. Tegelijkertijd weet ze zeker dat er achter die nuchtere reactie iets anders zou zitten. ‘Hij zou wel heel trots zijn hoor. Hij zou echt heel trots zijn als hij wist wat er allemaal opgehaald werd.’
